Beynimin üzerinde bir ağırlık var; beni sürekli zorluyor ve sıkıyor. Biliyorum, bu sorumlulukların etkisi ve hayallerimin bir sonucu. Hayat beni istediğim yaşama hazırlıyor; tıpkı bir heykel yaparmış gibi yontuluyorum. Etrafta çok fazla tehlike ve dikkat dağıtıcı unsur var; hepsi beni hayallerimden uzaklaştırmaya çalışıyor. Hayat zor, kendime yaptığım baskı beni terletiyor. Hedeflerim büyük ve bunlar gece uykularımı kaçırıyor.
Sanki eski neşem kalmadı artık; ciddileştim, eğlenemiyorum. Yaptığım her şeyde en iyi olma hırsı beni ayakta tutuyor fakat belirli duyguların ortasında hareketsiz bırakıyor. İçimde bir ikililik var: Biri bıkkın ve yorgun, diğeri ise saldırgan, odaklı ve disiplinli. Hangisini seçsem diğeri ‘Neden?’ diye baskı yapıyor.
Başarmış insanların hissettiklerine baktığımda, aslında benimle aynı duyguları ve düşünceleri yaşadıklarını gördüm. Demek ki bu duygular beni en iyi halime hazırlamak için ekildi zihnime. Demek ki bu yolu yürüyebilir ve o hayata ulaşabilirim.